Beiaard

Een beiaard (ook wel ‘klokkenspel’ of ‘carillon’ genoemd) is een muziekinstrument dat bestaat uit een stokkenklavier en ten minste 23 bronzen klokken, die in chromatische volgorde zijn opgehangen. Je vindt ze meestal in kerktorens of belforten. Iemand die de beiaard bespeelt, heet een ‘beiaardier’.

Vóór de Eerste Wereldoorlog waren beiaarden vooral bekend in België, Nederland en Noord-Frankrijk. De eerste beiaard werd in 1510 door Jan van Spiere geplaatst in Oudenaarde, Oost-Vlaanderen, België. De populariteit ervan verspreidde zich snel in België aan het begin van de zestiende eeuw. Nederland volgde aan het eind van die eeuw en de beiaard bleef populair tijdens de zeventiende eeuw.

De beiaard werd in de achttiende eeuw minder populair, mede door plunderingen tijdens de Franse Revolutie, het in de vergetelheid raken van stemmethoden en doordat het bespelen ervan lichamelijk zwaar was. Aan het eind van de negentiende eeuw kwam de beiaard mede door de opkomst van de neogotische stijl weer in de belangstelling.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog kreeg de beiaard wereldwijd aandacht. In landen zoals Australië, de VS, Engeland, Zuid-Afrika en Nieuw-Zeeland werden nieuwe beiaarden gebouwd ter nagedachtenis aan de gevallen soldaten.

In funeraire contexten wordt de beiaard nog steeds gebruikt tijdens herdenkingsceremonies in verschillende landen. Het symbool van de beiaard op een grafsteen geeft duidelijk aan dat de overledene een beiaardier was.